Kom op, zingen mama!

Wijze lessen van een peuter.

Ik heb een dochter van 2,5 jaar die het liefst de hele dag danst en zingt en dan het allerleukste is het nog wel om dat samen te doen.

Vanmorgen stond ze weer eens een prachtig optreden te verzorgen op een lied dat we nog niet eerder geluisterd hadden en ze riep: “Kom op, zingen mama!”. Dat raakte me. Want ze liet me daarmee zien hoe het leven er op die leeftijd uitziet. Je hoeft de tekst niet te kennen om te zingen, je hoeft de melodie niet te kennen om te dansen en plezier te hebben. Het komt vanzelf als je je overgeeft aan de melodie, aan dat wat er is.

Hoe druk zijn we als volwassenen bezig met het proberen te controleren van ons leven of onze omgeving? Daarmee grip te ervaren op het ongrijpbare wat het leven is. Natuurlijk kun je op bepaalde aspecten van het leven invloed of grip hebben, maar het leven en sich laat zich niet sturen meestal en daarmee is het onbegonnen moeite en energie om controle te willen creëren.

In dit ene spontane, ontwapenende moment van mijn dochter liet ze me zien dat we niet geboren worden op die manier. Dat dit pas later ontstaat, maar dat onze basis ons leert om mee te deinen op de stroming van de muziek die je hoort en voelt. Uit volle borst te zingen terwijl je de tekst niet kent. Te dansen vanuit je gevoel, niet vanuit schoonheid of pasjes. Het zet me weer even stil in het moment. Je hoeft niet alles te regisseren en over morgen, gisteren of volgende week te mijmeren. Hier en nu, vandaag, is goed genoeg.